مکیدن انگشت در کودکان و روشهای جلوگیری از آن

مکیدن انگشت در کودکان یک عادت رایج در میان کودکان خردسال است که اغلب از دوران نوزادی شروع می شود و تا اوایل کودکی ادامه می یابد. در حالی که در سال های اولیه به طور معمول بی ضرر است، مکیدن طولانی شست می تواند منجر به مشکلات دندانی و گفتاری شود.

مکیدن انگشت در کودکان یک رفلکس طبیعی برای نوزادان است که باعث راحتی و امنیت می شود. در رحم نوزادان اغلب انگشتان خود را می مکند و این رفتار پس از تولد نیز ادامه می یابد.

دلایل مکیدن انگشت در کودکان

راحتی و امنیت:
خود تسکین دهنده: مکیدن شست اندورفین را آزاد می کند، بالابرنده خلق طبیعی که باعث ایجاد حس آرامش و رفاه می شود. این می تواند به ویژه در مواقع استرس، اضطراب یا خستگی مفید باشد.
دلبستگی: برای نوزادان، مکیدن شست می تواند راهی برای احساس ارتباط با مراقبانشان باشد، به ویژه در هنگام تغذیه یا قبل از خواب.

کسالت و تحریک:
اکتشاف حسی: نوزادان و کودکان خردسال از طریق حواس خود جهان را کشف می کنند و مکیدن انگشت شست آنها می تواند نوعی تحریک حسی باشد.
عادت: مکیدن شست می تواند به یک عادت تبدیل شود، حتی زمانی که نیاز اولیه به راحتی فروکش کرده باشد.

مسائل زمینه ای:
اضطراب یا استرس: کودکان ممکن است به مکیدن انگشت به عنوان مکانیزم مقابله با اضطراب یا استرس مربوط به مدرسه، موقعیت‌های اجتماعی یا پویایی خانواده متوسل شوند.
تأخیر در رشد: در برخی موارد، مکیدن شست ممکن است با تأخیرهای رشدی زمینه ای یا مشکلات پردازش حسی همراه باشد.

تاثیر مکیدن انگشت در کودکان

در حالی که مکیدن انگشت به طور کلی در سال های اولیه بی ضرر است، مکیدن طولانی یا شدید انگشت می تواند منجر به مشکلات زیر شود:

مشکلات دندانی:
دندان های نامرتب: مکیدن مداوم انگشت شست می تواند دندان های جلویی را به سمت بیرون فشار دهد و باعث ایجاد اپن بایت یا کام باریک شود. این می تواند بر روی تراز دندان های دیگر تأثیر بگذارد و منجر به مشکلات بایت شود.
اختلالات گفتار: تغییر در شکل کام می تواند بر رشد گفتار تأثیر بگذارد و منجر به لب زدن یا سایر مشکلات در بیان شود.

آسیب های شست:
پینه و زخم: مکیدن طولانی شست می تواند باعث ایجاد پینه یا حتی زخم در انگشت شست شود.
جویدن ناخن: در برخی موارد، مکیدن انگشت شست می‌تواند منجر به جویدن ناخن شود که می‌تواند باعث عفونت یا آسیب به ناخن شود.

روشهای جلوگیری از مکیدن انگشت

بیشتر کودکان در سنین 2 تا 4 سالگی بخود خود این عادت را ترک می کنند. با این حال، اگر مکیدن انگشت در کودکان بیشتر از این سن ادامه یابد یا باعث نگرانی قابل توجهی شود، والدین می توانند اقدامات زیر را انجام دهند:

تقویت مثبت:
به رفتار خوب پاداش دهید: وقتی کودکتان شست را نمی مکد، تحسین کنید و به او پاداش دهید. این می تواند به تقویت رفتار مثبت کمک کند و آنها را برای ترک عادت تشویق کند.
اهداف واقع بینانه تعیین کنید: با کودک خود برای تعیین اهداف کوچک و قابل دستیابی، مانند یک ساعت بدون مکیدن انگشت کار کنید. موفقیت های آنها را در این راه جشن بگیرید.

حواس پرتی و رفتارهای جایگزین:
در فعالیت های بازیگوش شرکت کنید: کودک خود را درگیر فعالیت هایی کنید که دست و ذهن او را درگیر می کند، مانند پازل، نقاشی یا بازی با اسباب بازی ها.
پیشنهادهای جایگزین: وسایل راحتی جایگزین، مانند یک حیوان عروسکی یا پتوی مورد علاقه خود را به کودک خود بدهید.

رسیدگی به مشکلات اساسی:
عوامل استرس زا را شناسایی و برطرف کنید: اگر اضطراب یا استرس به مکیدن انگشت کمک می کند، با کودک خود برای شناسایی و رفع علل زمینه ای همکاری کنید. این ممکن است شامل درمان یا سایر مداخلات باشد.
رد کردن شرایط پزشکی: اگر مشکوک به یک بیماری زمینه ای هستید، با یک متخصص اطفال یا سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی مشورت کنید.

سایر راهکارها

مداخلات دندانپزشکی:
با دندانپزشک مشورت کنید: اگر مکیدن شست باعث مشکلات دندانی می شود، با دندانپزشکی مشورت کنید که می تواند مداخلات مناسب را توصیه کند.
لوازم خانگی: در برخی موارد، دندانپزشک ممکن است استفاده از دستگاه دندانپزشکی را برای جلوگیری از مکیدن شست توصیه کند.

راهنمایی و حمایت والدین:
صبور باشید و درک کنید: به یاد داشته باشید که شکستن هر عادتی به زمان و تلاش نیاز دارد. در طول فرآیند با کودک خود صبور باشید و درک کنید.
به عنوان مثال: کودکان با مشاهده والدین خود یاد می گیرند. از به کار بردن عادات خود به عنوان نوعی تسکین خود در مقابل کودک خودداری کنید.

مهم است که با حوصله، درک و نگرش مثبت به مکیدن انگشت شست نزدیک شوید. با همکاری با فرزندتان و جستجوی راهنمایی های حرفه ای در صورت لزوم، می توانید به او کمک کنید تا این عادت را ترک کند و مکانیسم های مقابله ای سالم با استرس و اضطراب ایجاد کند.

نکاتی برای والدین

زود شروع کنید: قبل از اینکه به یک عادت عمیقاً ریشه دار تبدیل شود، جلوگیری از مکیدن انگشت در کودکان را زود شروع کنید.
ثابت قدم باشید: ثبات کلید ترک هر عادتی است. به روش های مداخله ای انتخاب شده پایبند باشید و از تسلیم شدن در برابر وسوسه پرهیز کنید.
روی تقویت مثبت تمرکز کنید: از تنبیه یا تقویت منفی خودداری کنید، زیرا این می تواند باعث ایجاد اضطراب و بدتر شدن وضعیت شود.
فرزندتان را درگیر کنید: به فرزندتان توضیح دهید که چرا مهم است مکیدن انگشت شست را متوقف کنید و او را در فرآیند تصمیم گیری مشارکت دهید.
در صورت نیاز به دنبال کمک از روانشناس کودک باشید: اگر در تلاش هستید تا به تنهایی مکیدن انگشت شست را برطرف کنید، این کار را انجام ندهید.