راههای کاهش اضطراب جدایی

کاهش اضطراب جدایی در کودکان فرآیندی تدریجی است که نیازمند صبر، درک و ثبات از سوی والدین یا مراقبان و کودک است.

اضطراب جدایی یک مرحله رشد طبیعی است که معمولاً در کودکان خردسال، معمولاً بین سنین 8 ماه تا 3 سال رخ می‌دهد، اما می‌تواند در برخی از کودکان فراتر از این محدوده سنی نیز دیده شود. هنگامی که کودک از مراقب اصلی یا محیط آشنا خود جدا می شود، با پریشانی یا اضطراب روبرو می شود. در حالی که این بخشی طبیعی از رشد است، استراتژی های متعددی وجود دارد که می تواند به کاهش اضطراب جدایی و تقویت احساس امنیت و استقلال در کودکان کمک کند.

قبل از پرداختن به راههای کاهش اضطراب جدایی، مهم است که علل و تظاهرات اساسی آن را درک کنید.

اضطراب جدایی اغلب ناشی از ترس کودک از جدا شدن از شخصیت اصلی دلبستگی خود است، معمولاً والدین یا مراقبی که آنها را منبع ایمنی و امنیت می دانند. علائم رایج اضطراب جدایی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

چسبندگی: کودک ممکن است به والدین یا مراقب خود بچسبد و در برابر جدا شدن از آنها مقاومت کند.
گریه یا عصبانیت: کودک ممکن است در هنگام جدایی گریه کند، جیغ بزند یا عصبانی شود.
علائم فیزیکی: برخی از کودکان ممکن است علائم فیزیکی مانند درد معده، سردرد یا حالت تهوع را در انتظار جدایی تجربه کنند.
امتناع از حضور در مدرسه یا مهد کودک: اضطراب جدایی ممکن است به صورت بی میلی یا امتناع از حضور در مدرسه، مهد کودک، یا سایر فعالیت هایی که شامل جدایی از والدین یا مراقب است، ظاهر شود.
اضطراب شبانه: اضطراب جدایی ممکن است در هنگام خواب نیز ظاهر شود و کودک از جدا شدن از والدین یا مراقب خود در طول شب ترس یا ناراحتی را ابراز می کند.

راههای کاهش اضطراب جدایی در کودکان

راههای کاهش اضطراب جدایی

جدایی تدریجی: قرار دادن تدریجی کودک در معرض دوره های کوتاه جدایی می تواند به او کمک کند تا به جدایی از مراقب اصلی خود عادت کند. با جدایی های کوتاه شروع کنید و به تدریج مدت زمان را افزایش دهید تا کودک راحت تر شود.

ایجاد یک روال: ایجاد یک روال قابل پیش بینی می تواند احساس امنیت و قابل پیش بینی را برای کودک ایجاد کند. روال های مداوم برای بیدار شدن از خواب، زمان صرف غذا، زمان خواب و سایر فعالیت ها می تواند به کاهش اضطراب مرتبط با انتقال و جدایی کمک کند.

ایجاد اعتماد: ایجاد یک پیوند اعتماد قوی بین کودک و مراقب اصلی او برای کاهش اضطراب جدایی ضروری است. زمان با کیفیتی را با هم بگذرانید، در فعالیت‌ هایی شرکت کنید که باعث ایجاد پیوند بیشتر می‌ شوند و کودک را از عشق و در دسترس بودن خود مطمئن کنید، حتی زمانی که شما از نظر فیزیکی حضور ندارید.

جدایی را تمرین کنید: جدایی های کوتاه مدت را در یک محیط آشنا و امن تمرین کنید، مانند اینکه کودک را برای دوره های کوتاهی نزد یکی از اعضای خانواده یا مراقب مورد اعتماد خود بگذارید. به تدریج طول جدایی ها را افزایش دهید زیرا کودک راحت تر می شود و به توانایی های خود برای کنار آمدن مطمئن می شود.

اطمینان خاطر بدهید: هنگامی که کودک در مورد جدایی ابراز نگرانی می کند، به او اطمینان کلامی و آرامش بدهید. به آنها اطمینان دهید که باز خواهید گشت و آنها در امان و دوست داشتنی هستند. خداحافظی را مختصر و مثبت نگه دارید تا از طولانی شدن روند جدایی جلوگیری کنید.

سایر راهکارها

یک شی انتقالی ایجاد کنید: یک شی انتقالی، مانند یک اسباب بازی مورد علاقه، پتو، یا عکس والدین یا مراقب خود را معرفی کنید که کودک بتواند در هنگام جدایی آنها را نگه دارد. این شیء می تواند در غیاب والدین یا مراقب، آرامش و احساس امنیت ایجاد کند.

تشویق به استقلال: یکی از راههای کاهش اضطراب جدایی این است که کودک را تشویق کنید تا استقلال و اعتماد به نفس خود را با اجازه دادن به او برای انتخاب و به عهده گرفتن مسئولیت های متناسب با سن خود تقویت کند. این می تواند به افزایش عزت نفس آنها و کاهش اضطراب در مورد جدایی کمک کند.

تقویت ارتباطات اجتماعی: کودک را تشویق کنید تا با همسالان و سایر بزرگسالان در محیط خود ارتباط اجتماعی ایجاد کند. ایجاد روابط مثبت با معلمان، همکلاسی ها و سایر مراقبان می تواند به کودک کمک کند در هنگام جدایی احساس امنیت و حمایت بیشتری کند.

از تقویت مثبت استفاده کنید: کودک را به خاطر کنار آمدن خوب با جدایی ها و نشان دادن استقلال و انعطاف پذیری تحسین کنید و به او پاداش دهید. تقویت مثبت می‌تواند به تقویت استراتژی‌های مقابله سازگارانه کمک کند و اعتماد کودک را نسبت به توانایی خود در مدیریت اضطراب جدایی افزایش دهد.

اگر اضطراب جدایی کودک شما شدید است یا به مرور زمان بهبود نمی یابد، با روانشناس کودک صحبت کنید. آنها می توانند به شما کمک کنند تا یک برنامه درمانی مناسب برای فرزندتان ایجاد کنید. گزینه های درمانی برای اضطراب جدایی در کودکان ممکن است شامل درمان های روانشناسی مانند درمان شناختی-رفتاری (CBT) یا دارو باشد.

دکتر سمیه عابدینی متخصص روانشناسی کودک و نوجوان در منطقه یک تهران

مشاوره روانشناسی آنلاین

مشاوره روانشناسی تلفنی

تاریخ انتشار

keyboard_arrow_up